De meeste mensen rennen zó hard, dat ze vergeten waarheen
Je kent dat gevoel.
Altijd maar doorgaan. Doen wat hoort. Voldoen aan verwachtingen die niemand echt hardop heeft uitgesproken.
Wat heeft dat je opgeleverd? En wat gebeurt er als je daar vandaag mee stopt?
(Niet morgen. Niet als het wat rustiger is. Nu.)
Wie ben je als je stopt met rennen? Ik schrijf er over. (Iemand die het al 20 jaar probeert te snappen.)
Na 23 jaar succesvol ondernemen ben ik m'n bedrijf gaan terugschalen. Omdat ik de stip op de horizon iedere keer weer een stukje verder zette.
Ik was nooit klaar. Tot ik er klaar mee was.
(Het verbaast me ook als ik zoveel succesvolle mensen zie, die nog steeds rennen alsof hun leven er van afhangt.)
Ik deel mijn ervaringen. Vroeger als coach, meditatieleraar en als trainer. Tegenwoordig gewoon als Frank.
Door te schrijven. En vóóral door te schrijven - als ik niet hoef te schrijven.
2003 - de motor koprol
Zo'n 25 jaar geleden woonde ik met mijn gezin lekker landelijk in een boerderijtje. Met paarden aan huis, twee dikke auto's en een motor voor de deur.
Ik had een topbaan in de financiële sector. Niks meer te wensen zou je denken.
Maar er rammelde iets. Is dit dan het leven? Het leek allemaal geweldig, maar diep van binnen voelde ik me ongelukkig. En tegelijk vroeg ik me af of ik niet gewoon moest stoppen met zeuren.
Toen gebeurde het. Tijdens het rijexamen. Over de kop met de motor. Gebroken duim. Drie maanden thuis op de bank.
Eigenlijk een verkapte burn-out. Radicale conclusie: mijn leven moet anders.
Ik stopte met mijn goedbetaalde baan als marketingmanager bij de bank. Zette een punt achter mijn huwelijk. Liet alles achter. Begon voor mezelf met trainingen over communicatie en leiderschap.